W skrócie
10 min czytania16 lipca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł w sprawie C-311/18, znanej jako Schrems II, że decyzja o adekwatności Tarczy Prywatności UE-USA jest nieważna, bo amerykańskie prawo o nadzorze nie ograniczało się do tego, co ściśle konieczne, a mieszkańcy UE nie mieli skutecznej ochrony sądowej. Ten sam wyrok utrzymał decyzję o standardowych klauzulach umownych, ale zobowiązał eksporterów do sprawdzania prawa państwa docelowego i dodawania zabezpieczeń albo wstrzymania transferu. 10 lipca 2023 r. Komisja przyjęła nową decyzję o adekwatności dla EU-US Data Privacy Framework. Sąd UE utrzymał ją 3 września 2025 r., a odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości jest w toku.
Czym był wyrok Schrems II?
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął sprawę Schrems II (C-311/18) 16 lipca 2020 r. i jednym wyrokiem unieważnił Tarczę Prywatności UE-USA (Privacy Shield), a standardowe klauzule umowne, czyli SCC, utrzymał w mocy na surowszych warunkach. Wielka izba orzekała na wniosek irlandzkiego High Court, złożony w sporze między Data Protection Commissioner a Facebook Ireland Ltd i Maximillianem Schremsem „w przedmiocie wniesionej przez niego skargi dotyczącej przekazywania danych osobowych przez Facebook Ireland spółce Facebook Inc. w Stanach Zjednoczonych”. Identyfikator orzeczenia to ECLI:EU:C:2020:559.
„II” oznacza drugą sprawę Schremsa. W pierwszej, rozstrzygniętej 6 października 2015 r. pod sygnaturą C-362/14, Trybunał uznał za nieważną decyzję Komisji 2000/520/WE z 26 lipca 2000 r., czyli decyzję o bezpiecznej przystani (Safe Harbour). Tarcza Prywatności miała ją zastąpić, a Schrems II obalił także ten zamiennik.
| Data | Wydarzenie | Źródło |
|---|---|---|
| 26 lipca 2000 | Komisja przyjmuje Safe Harbour, decyzja 2000/520/WE | Schrems II, pkt 42 |
| 5 lutego 2010 | Komisja przyjmuje decyzję 2010/87/UE w sprawie SCC | Schrems II, pkt 4 sentencji |
| 6 października 2015 | Trybunał unieważnia Safe Harbour w sprawie Schrems I, C-362/14 | Schrems II, pkt 53 |
| 12 lipca 2016 | Komisja przyjmuje Tarczę Prywatności, decyzja wykonawcza (UE) 2016/1250 | Schrems II, pkt 5 sentencji |
| 9 maja 2018 | Wpływ sprawy C-311/18 do Trybunału Sprawiedliwości | Rejestr spraw Curia |
| 16 lipca 2020 | Wyrok Schrems II: Tarcza Prywatności nieważna, decyzja w sprawie SCC ważna | ECLI:EU:C:2020:559 |
| 4 czerwca 2021 | Komisja przyjmuje nowe SCC, decyzja wykonawcza (UE) 2021/914 | EUR-Lex |
| 18 czerwca 2021 | EROD przyjmuje ostateczne zalecenia 01/2020 w sprawie środków uzupełniających | EROD |
| 27 września 2021 | Uchylenie dawnych decyzji w sprawie SCC | Decyzja 2021/914, art. 4 |
| 7 października 2022 | Stany Zjednoczone przyjmują rozporządzenie wykonawcze 14086 | Decyzja 2023/1795, motyw 6 |
| 27 grudnia 2022 | Umowy na dawnych SCC przestają być uznawane za odpowiednie zabezpieczenia | Decyzja 2021/914, art. 4 ust. 4 |
| 10 lipca 2023 | Komisja przyjmuje decyzję o adekwatności EU-US Data Privacy Framework, (UE) 2023/1795 | EUR-Lex |
| 3 września 2025 | Sąd oddala skargę w sprawie Latombe przeciwko Komisji, T-553/23 | ECLI:EU:T:2025:831 |
| 31 października 2025 | Latombe wnosi odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości, C-703/25 P | Rejestr spraw Curia, w toku |
Co orzekł Trybunał w sprawie Schrems II?
Sentencja wyroku zawiera pięć rozstrzygnięć: jedno o zakresie stosowania, dwa o działaniu transferów na podstawie SCC, jedno utrzymujące decyzję w sprawie SCC i jedno obalające Tarczę Prywatności. Pierwsze potwierdza, że RODO obejmuje transfer handlowy nawet wtedy, gdy dostęp do danych mogą mieć służby bezpieczeństwa państwa docelowego. Punkty od 2 do 5 w polskim tekście opublikowanym w EUR-Lex brzmią:
- Artykuł 46 ust. 1 i art. 46 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że wymagane przez te przepisy odpowiednie zabezpieczenia, egzekwowalne prawa oraz skuteczne środki ochrony prawnej powinny zapewniać, by prawa osób, których dane osobowe są przekazywane do państwa trzeciego na podstawie standardowych klauzul ochrony danych, były chronione w stopniu merytorycznie równoważnym temu gwarantowanemu w Unii przez to rozporządzenie, interpretowane w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W tym celu w ramach oceny stopnia ochrony zapewnianego w kontekście takiego przekazywania należy w szczególności uwzględniać zarówno postanowienia umowne uzgodnione między mającymi siedzibę w Unii administratorem lub podmiotem przetwarzającym a odbierającym dane podmiotem mającym siedzibę w danym państwie trzecim, jak i, w odniesieniu do ewentualnego dostępu organów władzy publicznej tego państwa trzeciego do przekazanych w ten sposób danych osobowych, istotne elementy składające się na jego system prawny, w szczególności te wymienione w art. 45 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
- Artykuł 58 ust. 2 lit. f) i j) rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że – o ile nie istnieje ważna decyzja Komisji Europejskiej stwierdzająca odpowiedni stopień ochrony danych – właściwy organ nadzorczy jest zobowiązany do zawieszenia lub zakazania przekazywania danych do państwa trzeciego na podstawie standardowych klauzul ochrony danych przyjętych przez Komisję, jeżeli ten organ nadzorczy w świetle całokształtu okoliczności towarzyszących temu przekazywaniu uzna, że klauzule te nie są lub nie mogą być przestrzegane w tym państwie trzecim, a ochrona przekazywanych danych, jakiej wymaga prawo unijne, a w szczególności art. 45 i 46 tego rozporządzenia i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, nie może być zapewniona za pomocą innych środków, jeśli to przekazywanie danych nie zostało zawieszone lub zakończone przez samych mających siedzibę w Unii administratora lub podmiot przetwarzający.
- Przeprowadzone w świetle art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych badanie decyzji Komisji 2010/87/UE z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych podwykonawcom mającym siedzibę w państwach trzecich na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE, zmienionej decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2016/2297 z dnia 16 grudnia 2016 r., nie doprowadziło do żadnych ustaleń, które mogłyby mieć wpływ na ważność tej decyzji.
- Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r., przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE–USA jest nieważna.
Punkt 5 trafił na nagłówki. Punkt 4 utrzymał w mocy decyzję w sprawie SCC, a punkty 2 i 3 wiążą z każdym transferem na jej podstawie określone warunki: każdy wymaga teraz własnej oceny prawa państwa docelowego.

Dlaczego Trybunał unieważnił Tarczę Prywatności?
Trybunał unieważnił Tarczę Prywatności z dwóch powodów: amerykańskie prawo o nadzorze nie było proporcjonalne, a mieszkańcy UE nie mieli skutecznego środka ochrony prawnej przed niezależnym organem. W sprawie pierwszego powodu pkt 184 stwierdza, że „ani art. 702 FISA, ani rozporządzenie wykonawcze nr 12333 w związku z PPD-28 nie odpowiadają wymogom minimalnym związanym w prawie Unii z zasadą proporcjonalności, wobec czego nie można uznać, że programy oparte na tych przepisach nadzoru są ograniczone do tego, co ściśle konieczne”.
W sprawie drugiego powodu decyzja o Tarczy Prywatności opierała się na rzeczniku, który, jak zauważa pkt 195, był wyznaczany przez sekretarza stanu i „stanowi integralną część departamentu stanu Stanów Zjednoczonych”. Pkt 197 przesądził, że mechanizm ten „nie daje możliwości podniesienia środka odwoławczego przed organem oferującego osobom, których dane są przekazywane do Stanów Zjednoczonych, zabezpieczenia merytorycznie równoważne tym wymaganym w art. 47 karty”. Art. 47 Karty gwarantuje prawo do skutecznego środka prawnego i rzetelnego procesu.
Trybunał nie przyznał okresu przejściowego. W pkt 202 odmówił tymczasowego utrzymania skutków decyzji, bo ze względu na art. 49 RODO, który wymienia odstępstwa takie jak wyraźna zgoda na transfer, jej unieważnienie „nie może spowodować powstania takiej luki prawnej”. Tarcza Prywatności przestała być ważną podstawą transferu w dniu wydania wyroku.
Co stało się ze standardowymi klauzulami umownymi po Schrems II?
Standardowe klauzule umowne pozostały ważne, ale eksporter stał się odpowiedzialny za sprawdzenie, czy państwo docelowe pozwala importerowi ich przestrzegać. Pkt 134 nakłada ten obowiązek na firmę wysyłającą dane:
W związku z tym to do tego administratora danych lub podmiotu przetwarzającego należy sprawdzenie w każdym konkretnym przypadku i – gdy ma to zastosowanie – we współpracy z podmiotem odbierającym te dane, czy prawo państwa trzeciego przeznaczenia zapewnia właściwą, w świetle prawa Unii, ochronę danych osobowych przekazywanych na podstawie standardowych klauzul ochrony danych, udzielając w razie potrzeby zabezpieczeń dodatkowych w stosunku do tych zapewnianych w tych klauzulach.
Pkt 135 określa skutek negatywnego wyniku tej oceny: eksporter lub, pomocniczo, organ nadzorczy są „zobowiązane do zawieszenia lub zakończenia przekazywania danych osobowych do danego państwa trzeciego”.
Potem pojawiły się dwa dokumenty. EROD przyjęła 18 czerwca 2021 r. ostateczną wersję zaleceń 01/2020 w sprawie środków uzupełniających narzędzia transferu. Komisja przyjęła 4 czerwca 2021 r. nowy zestaw SCC w decyzji wykonawczej (UE) 2021/914. Klauzula 14 nowych klauzul wpisuje ocenę wymaganą przez Schrems II do umowy. W klauzuli 14 lit. a) „Strony gwarantują, że nie mają podstaw, by uważać, iż prawa i praktyki w państwie trzecim przeznaczenia, mające zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez podmiot odbierający dane, w tym wszelkie wymogi dotyczące ujawniania danych osobowych lub środki upoważniające organy publiczne do uzyskania dostępu, uniemożliwiają podmiotowi odbierającemu dane wypełnienie jego obowiązków wynikających z niniejszych klauzul”. Klauzula 14 lit. d) dodaje: „Strony zgadzają się udokumentować ocenę, o której mowa w lit. b), i udostępnić ją na żądanie właściwego organu nadzorczego”. Taką udokumentowaną ocenę praktycy nazywają oceną skutków transferu (transfer impact assessment).
Art. 4 decyzji 2021/914 uchylił decyzję z 2010 r. „ze skutkiem od dnia 27 września 2021 r.” i pozwolił uznawać starsze umowy za odpowiednie zabezpieczenia tylko „do dnia 27 grudnia 2022 r.”, pod warunkiem że przetwarzanie pozostanie niezmienione.
Co zastąpiło Tarczę Prywatności?
Tarczę Prywatności zastąpił EU-US Data Privacy Framework, wprowadzony decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2023/1795 z 10 lipca 2023 r. Opiera się on na zmianie prawa USA: motyw 6 decyzji odnotowuje, że „Stany Zjednoczone przyjęły w dniu 7 października 2022 r. rozporządzenie wykonawcze 14086 w sprawie wzmocnienia zabezpieczeń na potrzeby amerykańskich działań w zakresie rozpoznania radioelektronicznego”, uzupełnione rozporządzeniem prokuratora generalnego ustanawiającym Data Protection Review Court. Te dwa instrumenty odpowiadają na dwa zarzuty z pkt 184 i 197. Art. 1 decyzji brzmi:
Do celów art. 45 rozporządzenia (UE) 2016/679 Stany Zjednoczone zapewniają odpowiedni stopień ochrony danych osobowych przekazywanych z Unii do podmiotów w Stanach Zjednoczonych, które są wymienione w „wykazie DPF” prowadzonym i udostępnianym publicznie przez Departament Handlu Stanów Zjednoczonych, zgodnie z załącznikiem I sekcja I pkt 3.
Panel w czasie rzeczywistym
Śledzenie celów
Śledzenie bez cookie
Zakres jest węższy niż „Stany Zjednoczone”. Adekwatność obejmuje wyłącznie podmioty z tego wykazu. Transfer do amerykańskiej firmy, która nie przeszła samocertyfikacji, nadal wymaga narzędzia z art. 46, a art. 46 ust. 1 RODO dopuszcza takie transfery „wyłącznie, gdy zapewnią odpowiednie zabezpieczenia, i pod warunkiem, że obowiązują egzekwowalne prawa osób, których dane dotyczą, i skuteczne środki ochrony prawnej”. Przy tych transferach ocena wymagana przez Schrems II nadal obowiązuje. Art. 3 decyzji zobowiązuje Komisję do stałego monitorowania ram i pozwala jej na podstawie art. 45 ust. 5 RODO postanowić „o zawieszeniu, zmianie albo uchyleniu niniejszej decyzji albo o ograniczeniu jej zakresu”.
Czy Data Privacy Framework to sprawa zamknięta?
Nie. Data Privacy Framework przetrwał pierwsze wyzwanie przed sądem, ale od tego rozstrzygnięcia wniesiono odwołanie. Philippe Latombe, skarżący z Nantes we Francji, złożył 6 września 2023 r. skargę w sprawie T-553/23 do Sądu Unii Europejskiej. Prezes Sądu odmówił 12 października 2023 r. tymczasowego zawieszenia decyzji. 3 września 2025 r. dziesiąta izba w składzie powiększonym orzekła: „Skarga zostaje oddalona”. Po stronie Komisji interweniowały Irlandia i Stany Zjednoczone. Latombe wniósł odwołanie 31 października 2025 r. (sprawa C-703/25 P), a Trybunał Sprawiedliwości wykazuje je jako będące w toku.
Dopóki Trybunał nie orzeknie, firma może opierać transfery do podmiotów z wykazu na decyzji z 2023 r., bo decyzja o adekwatności obowiązuje do czasu jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Ryzyko jest takie samo, jakiego doświadczyli użytkownicy Tarczy Prywatności 16 lipca 2020 r.: stwierdzenie nieważności działa od dnia wyroku, a pkt 202 Schrems II pokazuje, że Trybunał nie przyzna okresu przejściowego, skoro dostępny jest art. 49.

Co Schrems II oznacza dla analityki stron?
Schrems II oznacza, że każdy dostawca analityki lub tagów wysyłający dane odwiedzających z UE do Stanów Zjednoczonych potrzebuje dla tego przepływu ważnej podstawy transferu, sprawdzanej osobno dla każdego dostawcy. Skutki wyroku dla Google Analytics opisujemy w analizie tego, czy GA4 jest zgodne z RODO. Sprawdź, czy amerykański podmiot dostawcy figuruje w wykazie Data Privacy Framework. Jeśli nie, poszukaj SCC i udokumentowanej oceny z klauzuli 14. Podstawa transferu to inna kwestia niż podstawa prawna przetwarzania: decyzja o adekwatności nie czyni przetwarzania zgodnym z prawem, a prawnie uzasadniony interes w RODO nie legalizuje transferu. Sama lokalizacja hostingu też nie rozstrzyga sprawy transferu, o czym piszemy w tekście o cyfrowej suwerenności i lokalizacji danych. Krótką listę narzędzi ocenionych pod tym kątem znajdziesz w porównaniu alternatyw dla Google Analytics zgodnych z RODO.
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest sygnatura i data wyroku Schrems II?
Schrems II to sprawa C-311/18, Data Protection Commissioner przeciwko Facebook Ireland Ltd i Maximillianowi Schremsowi. Wielka izba Trybunału Sprawiedliwości wydała wyrok 16 lipca 2020 r., a jego identyfikator to ECLI:EU:C:2020:559. Sprawa wpłynęła 9 maja 2018 r.
Czy Schrems II zakazał transferu danych do Stanów Zjednoczonych?
Nie. Unieważnił jedną podstawę transferu, czyli decyzję o adekwatności Tarczy Prywatności, i utrzymał decyzję w sprawie SCC. Transfery na podstawie SCC pozostały możliwe, jeśli eksporter sprawdził, że prawo USA pozwala importerowi na ich przestrzeganie, w razie potrzeby dodał zabezpieczenia, a gdy nie było to możliwe, wstrzymał transfer.
Czym różnią się Schrems I i Schrems II?
Schrems I, sprawa C-362/14 rozstrzygnięta 6 października 2015 r., unieważnił decyzję Safe Harbour z 26 lipca 2000 r. Schrems II, rozstrzygnięty 16 lipca 2020 r., unieważnił jej następczynię, Tarczę Prywatności, i określił warunki stosowania standardowych klauzul umownych. Obie sprawy zaczęły się od skarg Maximilliana Schremsa na przekazywanie danych przez Facebooka do Stanów Zjednoczonych.
Czy dawne standardowe klauzule umowne z 2010 r. są nadal ważne?
Nie. Decyzja wykonawcza (UE) 2021/914 uchyliła decyzję 2010/87/UE ze skutkiem od 27 września 2021 r. Umowy zawarte na dawnych klauzulach przed tą datą uznawano za odpowiednie zabezpieczenia tylko do 27 grudnia 2022 r. i tylko wtedy, gdy przetwarzanie pozostało niezmienione.
Czy Data Privacy Framework obejmuje każdą firmę z USA?
Nie. Art. 1 decyzji 2023/1795 ogranicza adekwatność do podmiotów „wymienionych w »wykazie DPF«” prowadzonym przez Departament Handlu USA. Odbiorca z USA spoza tego wykazu wymaga zabezpieczenia z art. 46, takiego jak SCC.
Czy Data Privacy Framework może upaść tak jak Tarcza Prywatności?
Tak, jeśli Trybunał Sprawiedliwości unieważni go w postępowaniu odwoławczym. Sąd oddalił skargę Latombe'a 3 września 2025 r., a odwołanie w sprawie C-703/25 P jest w toku. Komisja może też zawiesić, zmienić lub uchylić decyzję na podstawie art. 45 ust. 5 RODO, jeśli ochrona w USA okaże się niewystarczająca.
Czym jest ocena skutków transferu?
Ocena skutków transferu (transfer impact assessment) to udokumentowana analiza, której klauzula 14 SCC z 2021 r. wymaga przed rozpoczęciem transferu. Eksporter zapisuje, czy prawo państwa docelowego pozwala importerowi przestrzegać klauzul, a następnie udostępnia ten zapis organowi nadzorczemu na żądanie, zgodnie z klauzulą 14 lit. d). Nazwa pochodzi od praktyków, a nie z samego wyroku, choć obowiązek stworzył pkt 134 Schrems II.
Kto złożył skargę, która doprowadziła do Schrems II?
Maximillian Schrems podniósł, że przekazywanie jego danych osobowych przez Facebook Ireland do Facebook Inc. w Stanach Zjednoczonych naraża go na amerykański nadzór bez skutecznego środka ochrony prawnej. Irlandzki High Court skierował sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, który rozstrzygnął ją jako C-311/18 w sporze między Data Protection Commissioner, Facebook Ireland Ltd i Schremsem. Wcześniej to on złożył skargę, która w 2015 r. doprowadziła do wyroku Schrems I.
Czym jest rozporządzenie wykonawcze 14086?
Rozporządzenie wykonawcze 14086, „Enhancing Safeguards for US Signals Intelligence Activities”, to amerykański akt, który Komisja przywołuje w motywie 6 decyzji 2023/1795 jako podstawę Data Privacy Framework. Stany Zjednoczone przyjęły je 7 października 2022 r., wraz z rozporządzeniem prokuratora generalnego ustanawiającym Data Protection Review Court. Oba instrumenty mają odpowiadać na problemy proporcjonalności i ochrony prawnej wskazane przez Trybunał w pkt 184 i 197 wyroku Schrems II.
Czym jest Data Protection Review Court?
Data Protection Review Court to organ utworzony rozporządzeniem prokuratora generalnego USA obok rozporządzenia wykonawczego 14086, aby osoby, których dane dotyczą, z UE mogły kwestionować dostęp amerykańskiego wywiadu radioelektronicznego do ich danych. Ma odpowiadać na problem ochrony prawnej z pkt 197 Schrems II, w którym uznano, że rzecznik Tarczy Prywatności nie daje gwarancji równoważnych art. 47 Karty. Komisja opiera na obu instrumentach decyzję o adekwatności z 2023 r.
Panel w czasie rzeczywistym
Śledzenie celów
Śledzenie bez cookie
Czy ten artykuł był pomocny?
Chętnie poznamy opinię!
Częściej widoczni w Google
Jedno kliknięcie ustawia Flowsery jako preferowane źródło, dzięki czemu nasze artykuły pojawiają się wyżej w Najważniejszych artykułach, trybie AI i Przeglądach od AI.
Jeszcze jedno...
Flowsery
Analityka witryny skupiona na przychodach
Każdy odwiedzający, źródło i konwersja w czasie rzeczywistym. Prosto, skutecznie i bez plików cookie.
Panel w czasie rzeczywistym
Śledzenie celów
Śledzenie bez cookie
Powiązane hasła ze słownika


Co siedmiu dostawców publikuje o retencji danych z odtwarzania sesji
Retencja danych z odtwarzania sesji według dokumentacji FullStory, Hotjar, Clarity, LogRocket, PostHog, Sentry i Datadog oraz wymagania RODO.


Jak działa test prawnie uzasadnionego interesu z art. 6 ust. 1 lit. f RODO
Prawnie uzasadniony interes w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, cytowany z EUR-Lex, wraz z trzyczęściowym testem EROD i wyjaśnieniem, dlaczego analityka wciąż budzi spory.


Co zapisują dane clickstream, wiersz po wierszu
Każdy wiersz danych clickstream to jedno trafienie ze znacznikiem czasu, identyfikatorem i adresem URL, dlatego RODO i CCPA uznają eksport za dane osobowe.


Czego RODO naprawdę wymaga od odtwarzania sesji
Ocena odtwarzania sesji pod kątem RODO opiera się na czterech kwestiach: podstawie z art. 6, danych szczególnych kategorii z art. 9, zgodzie z art. 5 ust. 3 ePrivacy i DPIA.


Trzy definicje PII, które do siebie nie pasują
Definicje PII z NIST SP 800-122, art. 4 ust. 1 RODO i CCPA do siebie nie pasują. Jakie identyfikatory wymienia każda z nich i gdzie się rozchodzą.


Pseudonimizacja a anonimizacja w RODO: decyduje odwracalność
O różnicy między pseudonimizacją a anonimizacją decyduje odwracalność. Dane z art. 4 pkt 5 pozostają osobowe, a anonimowe z motywu 26 wypadają poza RODO na dobre.
Powiązane artykuły


Czy adres IP to dane osobowe w świetle RODO i CCPA?
Według RODO adres IP jest daną osobową, gdy operator strony ma prawne środki identyfikacji odwiedzającego, orzekł TSUE w sprawie Breyer. Prawo USA jest podzielone.


Jak analityka bez plików cookie liczy odwiedzających bez identyfikatora
Narzędzie analityczne bez plików cookie liczy odwiedzających bez zapisywania identyfikatora w przeglądarce. Co to usuwa, ile kosztuje i czemu fingerprinting zawodzi.


Test, który rozstrzyga: administrator czy podmiot przetwarzający
Test RODO dla administratora i podmiotu przetwarzającego sprowadza się do tego, kto ustala cele i sposoby. Co każda rola podpisuje, za co odpowiada i co robi po naruszeniu.

