Słownik

Czym analityka ścieżki klienta różni się od mapy podróży

Taras Shynkarenko
Taras Shynkarenko
•Zaktualizowano: •8 min czytania
Czym analityka ścieżki klienta różni się od mapy podróżyCzym analityka ścieżki klienta różni się od mapy podróży

W skrócie

8 min czytania

Analityka ścieżki klienta mierzy rzeczywiste, połączone sekwencje zachowań danej osoby w różnych kanałach i sesjach. Korzysta z rozpoznawania tożsamości, by łączyć punkty styku, a analizę ogranicza zakresem ze zdarzeniem początkowym i końcowym. Mapa podróży to hipoteza oparta na personie i scenariuszu, a analityka ścieżki to pomiar, który ją potwierdza albo obala.

Czym jest analityka ścieżki klienta?

Zespoły produktowe i odpowiedzialne za wzrost używają analityki ścieżki klienta, aby mierzyć rzeczywiste, połączone sekwencje zachowań jednej osoby w różnych kanałach i sesjach, zamiast opisywać idealną drogę narysowaną na tablicy. Metoda łączy punkty styku tej osoby za pomocą rozpoznawania tożsamości, a następnie ogranicza analizę zakresem, który wskazuje zdarzenie początkowe i końcowe. Mapa podróży to hipoteza o tym, jak poruszają się ludzie. Analityka ścieżki to pomiar tego, co faktycznie zrobili.

To rozróżnienie ma znaczenie, bo oba narzędzia zawodzą w inny sposób. Mapa zawodzi, gdy persona była błędna. Analiza ścieżki zawodzi, gdy graf tożsamości podzielił jedną osobę na czterech anonimowych odwiedzających albo gdy nikt nie zapisał, gdzie ścieżka się zaczyna. Oba dają przekonujący obraz, ale tylko jeden można sprawdzić w dzienniku zdarzeń.

Czym analityka ścieżki różni się od mapowania podróży?

Mapowanie podróży tworzy artefakt z warsztatów, a analityka ścieżki zbiór danych, i to dane wejściowe je rozdzielają. Kate Kaplan z Nielsen Norman Group w tekście z lipca 2016 roku opisuje mapowanie podróży jako praktykę, która „zaczyna się od zebrania serii celów i działań użytkownika w szkielet osi czasu”, uzupełniany następnie o myśli i emocje użytkownika, aż ta narracja „zostaje skondensowana w wizualizację służącą przekazywaniu wniosków, które posłużą procesom projektowym”. Ograniczenia mapy Kaplan umieszcza w strefie A, czyli soczewce: to persona i badany scenariusz, oba wybrane przez zespół, a nie zaobserwowane w danych.

PytanieMapowanie podróżyAnalityka ścieżki klienta
Dane wejściowePersona, scenariusz, badania jakościoweDziennik zdarzeń ze znacznikami czasu i identyfikatorami
Jednostka analizyJedna reprezentatywna narracjaKażda połączona sekwencja w oknie czasowym
WynikWizualizacja z problemami i szansamiLiczby, współczynniki ukończenia, nazwane kroki odpływu
Jak odświeżyćPowtórzyć warsztatPowtórzyć zapytanie
Na co odpowiadaJakie powinno być doświadczenieCo zrobiła sekwencja

Zachowaj mapę. To najszybszy sposób, by zespół uzgodnił, którą ścieżkę warto mierzyć. Następnie zamień jej etapy na nazwane zdarzenia i je zmierz, a wynik warsztatu stanie się twierdzeniem do sprawdzenia, a nie plakatem.

Osoba loguje się na konto na laptopie, czyli w momencie, który ma uchwycić rozpoznawanie tożsamości.

Dlaczego rozpoznawanie tożsamości decyduje o tym, co pokazuje ścieżka?

Rozpoznawanie tożsamości decyduje, które zdarzenia należą do tej samej osoby, a to wyznacza górną granicę tego, ile z danej ścieżki możesz zobaczyć. Google opisuje dwie tożsamości raportowania w Analytics 4: Blended, która „ocenia identyfikator użytkownika, identyfikator urządzenia i dane modelowane”, oraz Observed, która „ocenia identyfikator użytkownika i identyfikator urządzenia”. Dokumentacja PostHog opisuje identify jako wywołanie, które „scala osobę anonimową z osobą zidentyfikowaną, łącząc oba identyfikatory”, tak aby „wyszukanie po dowolnym z nich pokazywało pełną historię zdarzeń użytkownika, sprzed logowania i po nim”.

Podłącz to wywołanie identyfikujące przy logowaniu i tworzeniu konta, zanim zaufasz liczbie dotyczącej wielu urządzeń. PostHog ostrzega też przed awarią w drugą stronę: „Jeśli dwóch użytkowników ma ten sam distinct_id, ich dane są scalane i są oni traktowani jako jeden użytkownik”. Dwa współdzielone loginy stają się w raporcie ścieżek jedną niemożliwą podróżą.

Warto wskazać jeszcze jedną granicę. Sesja kończy się po ustalonym czasie bezczynności, a sesja jest pojemnikiem na jedną wizytę, a nie na całą ścieżkę. Ocena wersji próbnej trwająca jedenaście dni obejmuje kilkanaście sesji. Jeśli narzędzie nie potrafi połączyć ich z jedną tożsamością, raportuje wizyty, a nie ścieżki.

Co określa zakres ścieżki?

Zakres ścieżki to zdarzenie początkowe, zdarzenie końcowe i okno czasowe, a zmiana któregokolwiek z tych elementów zmienia wszystkie dalsze liczby. Bez określonego zakresu ścieżka jest nieograniczonym strumieniem zdarzeń, a współczynnik ukończenia nie ma mianownika. Eksploracja ścieżek w Analytics 4 wyraźnie pokazuje to ograniczenie: punkt początkowy to „ekran lub zdarzenie rozpoczynające ścieżkę, którą chcesz zbadać”, punkt końcowy to ekran lub zdarzenie, które ją kończy, a „eksploracja ścieżki może mieć punkt początkowy albo końcowy, ale nie oba”.

Google ogranicza też rozgałęzienia. Graf ścieżki domyślnie pokazuje 5 najważniejszych węzłów w kroku, można go rozszerzyć do 20 węzłów na krok, a wszystko poza tym trafia do węzła „Inne”. Dlatego długi ogon rzeczywistych zachowań znika z raportu ścieżek: został zmierzony, a następnie zwinięty na potrzeby wyświetlania.

Zanim wykonasz jakiekolwiek zapytanie, zapisz zakres jednym zdaniem. „Od pricing_viewed do trial_started, w ciągu 14 dni, dla odwiedzających z wyszukiwania organicznego”. Lejek konwersji to ścisła wersja takiego zdania, ze stałymi krokami w ustalonej kolejności. Analityka ścieżki zachowuje te same punkty końcowe, ale pozwala, by środek się zmieniał.

Jak obliczyć współczynnik ukończenia ścieżki?

Współczynnik ukończenia ścieżki to odsetek rozpoczętych ścieżek, które w oknie czasowym dotarły do zdarzenia końcowego.

Journey completion rate = (journeys that reached the end event / journeys that fired the start event) x 100

Weźmy przykład. W 14-dniowym oknie 8 400 osób wywołało pricing_viewed, a 1 176 z nich wywołało trial_started przed zamknięciem okna. 1 176 podzielone przez 8 400 daje 0,14, więc współczynnik ukończenia wynosi 14%. Po wydłużeniu okna do 30 dni zmienią się obie liczby, bo dłuższe okno wpuszcza do mianownika osoby, które zaczęły później, a do licznika te, które później skończyły. Publikuj długość okna obok wyniku, bo inaczej metryki nie da się porównywać między raportami.

Co kryje się za 14%
Wywołali pricing_viewed8 400
Wywołali trial_started1 176 (14%)
Bez konwersji86%
To samo 14-dniowe okno co w powyższym przykładzie współczynnika ukończenia.

Gdzie ścieżki się psują i jak to zobaczyć?

Ścieżki psują się przy konkretnych interakcjach, a sygnał jest behawioralny, nie statystyczny. Współczynnik ukończenia mówi, że 86% osób nie rozpoczęło okresu próbnego. Nie mówi, że selektor planów połknął kliknięcie. Wściekłe kliknięcia, martwe kliknięcia, błędy JavaScriptu i porzucone kroki to zdarzenia, które wskazują przyczynę, dlatego strumień zdarzeń powiązany z konkretnym odwiedzającym jest warstwą leżącą pod każdym raportem ścieżek, na podstawie którego warto działać.

Flowsery
Flowsery

Rozpocznij 14-dniowy okres próbny

Panel w czasie rzeczywistym

Śledzenie celów

Śledzenie bez cookie

Flowsery automatycznie wykrywa wściekłe kliknięcia, martwe kliknięcia, błędy JavaScriptu, porzucenia i zepsute ścieżki, grupuje podobne sesje w jeden problem i szereguje problemy według liczby dotkniętych użytkowników. Każdy trafia do Slacka, Lineara lub Jiry z dołączonym nagraniem i krokami odtworzenia. Dzięki temu krok odpływu w raporcie ścieżek zamienia się w zgłoszenie z dowodami, a nie liczbę, za którą ktoś musi dopiero czegoś szukać. Sam widok sekwencji zapewnia analiza lejków, która utrzymuje kroki w kolejności i pokazuje, gdzie spada liczba użytkowników.

Zespół zbiera się przy tablicy, by po przejrzeniu wyniku omówić, co zmienić w następnej kolejności.

Co zespół powinien zrobić z wynikiem analityki ścieżki?

Zmień jedną rzecz w sekwencji, a potem zmierz ten sam zakres ponownie przy niezmienionym oknie czasowym. Analityka ścieżki zarabia na siebie jako narzędzie pomiaru „przed i po”, a nie pulpit, na który ktoś czasem zerka. To zapisany zakres sprawia, że drugi pomiar można porównać z pierwszym.

Dwie sąsiednie analizy odpowiadają na pytania, na które współczynnik ukończenia nie odpowie. Gdy pytanie brzmi, które źródło zasługuje na przypisanie ścieżki, chodzi o analizę atrybucji, która wymaga własnego modelu. Gdy pytanie dotyczy tego, jak krok po kroku czytać sam raport ścieżek, raporty omawia nasz praktyczny przewodnik po śledzeniu ścieżek. Ta strona definiuje kategorię, a tamta pokazuje, jak z niej korzystać.

Najczęściej zadawane pytania

Czy analityka ścieżki klienta to to samo co analiza lejka?

Nie. Lejek ustala kroki i ich kolejność, więc każda droga pomijająca krok wypada poza zakres. Analityka ścieżki ustala tylko punkty końcowe i pozwala, by środek się zmieniał, dzięki czemu odkrywasz objazd konwertujący lepiej niż zaprojektowana trasa. Zespoły stosują obie metody dla tych samych zdarzeń początkowych i końcowych.

Czy do analityki ścieżki potrzebni są zalogowani użytkownicy?

Nie, ale bez nich widoczna ścieżka jest krótsza. Anonimowe identyfikatory urządzeń łączą zdarzenia w jednej przeglądarce na jednym urządzeniu, co wystarcza przy ocenie na pojedynczym urządzeniu. Ścieżki między urządzeniami wymagają stabilnego identyfikatora nadawanego przy logowaniu, a do tego służą identify w PostHog i User-ID w Google Analytics 4.

Jak długie powinno być okno ścieżki?

Na tyle długie, by zmieściła się w nim mierzona decyzja, i takie samo w każdym porównaniu. Ścieżka zakupu kończy się w kilka minut, a ocena wersji próbnej B2B trwa tygodniami. Dobierz okno do charakteru decyzji, zapisz je w zdaniu opisującym zakres i nie zmieniaj go przy ponownym pomiarze.

Czy mapa podróży i analityka ścieżki mogą sobie przeczyć?

Tak, i ta rozbieżność jest najcenniejszym wynikiem obu narzędzi. Mapa zapisuje, jak zespół wyobraża sobie drogę, a analiza pokazuje sekwencje, które ludzie faktycznie wykonali. Gdy najczęstszej rzeczywistej ścieżki brakuje na mapie, błędna była persona albo scenariusz i to mapę należy zaktualizować.

Co najpierw psuje analitykę ścieżki?

Zepsute łączenie tożsamości. Zdarzenia jednej osoby rozkładają się na kilka anonimowych identyfikatorów, więc jedna długa ścieżka jest raportowana jako cztery krótkie, a każdy współczynnik ukończenia wychodzi zaniżony. Zanim zaczniesz debugować liczby, sprawdź wywołanie identyfikujące przy logowaniu i tworzeniu konta.

Od jakich zdarzeń powinna się zaczynać i na jakich kończyć ścieżka?

Zacznij od pierwszego zdarzenia sygnalizującego badaną intencję, a zakończ na wyniku, którego obronisz na przeglądzie. pricing_viewed do trial_started mierzy ocenę produktu. signup_completed do first_value_action mierzy aktywację. Nie używaj odsłony jako punktu końcowego, gdy istnieje nazwane działanie, bo odsłona rejestruje przybycie, a nie intencję.

Jakie narzędzia obsługują analitykę ścieżki klienta?

Google Analytics 4 oferuje eksplorację ścieżek z tożsamościami raportowania Blended i Observed oraz punktem początkowym lub końcowym wbudowanym w raport. PostHog udostępnia wywołanie identify, które scala anonimowego odwiedzającego z osobą zidentyfikowaną, dzięki czemu oba identyfikatory mają wspólną historię zdarzeń. Flowsery działa na tych danych: wykrywa wściekłe kliknięcia, martwe kliknięcia, błędy JavaScriptu i porzucenia, a następnie kieruje każdy problem do Slacka, Lineara lub Jiry z dołączonym nagraniem sesji.

Co powinno zawierać zdanie opisujące zakres ścieżki?

Zdarzenie początkowe, zdarzenie końcowe i okno czasowe, bo zmiana któregokolwiek z nich zmienia wszystkie dalsze liczby. Zdanie z tego artykułu dodaje też segment, na przykład odwiedzających z wyszukiwania organicznego. Zapisz je przed wykonaniem zapytania, aby założenie z warsztatu stało się twierdzeniem możliwym do sprawdzenia w dzienniku zdarzeń.

Dlaczego raport ścieżek grupuje kroki w węźle „Inne”?

Eksploracja ścieżek w Google Analytics 4 domyślnie pokazuje tylko 5 najważniejszych węzłów w kroku i można ją rozszerzyć maksymalnie do 20 węzłów na krok. Wszystko powyżej tego limitu trafia do węzła „Inne”, ale nie znika z danych. Dlatego długi ogon rzeczywistych zachowań może zniknąć z widoku, choć został zmierzony.

Czy po wdrożeniu analityki ścieżki należy pozbyć się mapy podróży?

Zachowaj ją. Ten artykuł traktuje mapę jako najszybszy sposób na uzgodnienie w zespole, którą ścieżkę warto mierzyć, a nie jako coś, co analityka ścieżki zastępuje. Zamień jej etapy na nazwane zdarzenia i je zmierz, aby mapa stała się twierdzeniem do sprawdzenia, a nie plakatem, którego nikt nie konfrontuje z danymi. Oba narzędzia mają różne zadania: mapa wyznacza soczewkę, a analiza pokazuje, co faktycznie się w niej wydarzyło.

Czy ten artykuł był pomocny?

Chętnie poznamy opinię!

Częściej widoczni w Google

Jedno kliknięcie ustawia Flowsery jako preferowane źródło, dzięki czemu nasze artykuły pojawiają się wyżej w Najważniejszych artykułach, trybie AI i Przeglądach od AI.

Jeszcze jedno...

Flowsery

Flowsery

Analityka witryny skupiona na przychodach

Każdy odwiedzający, źródło i konwersja w czasie rzeczywistym. Prosto, skutecznie i bez plików cookie.

Panel w czasie rzeczywistym

Śledzenie celów

Śledzenie bez cookie

Powiązane hasła ze słownika

Co ścieżka konwersji pokazuje, zanim ktoś kupiCo ścieżka konwersji pokazuje, zanim ktoś kupi
Słownik

Co ścieżka konwersji pokazuje, zanim ktoś kupi

Ścieżka konwersji to uporządkowana lista kanałów, z którymi kupujący się zetknął. Jak GA4 dzieli ją na punkty wczesne, środkowe i późne oraz co z tym zrobić.

•8 min czytania
Co mierzą mikrokonwersje, zanim dojdzie do sprzedażyCo mierzą mikrokonwersje, zanim dojdzie do sprzedaży
Słownik

Co mierzą mikrokonwersje, zanim dojdzie do sprzedaży

Śledzenie mikrokonwersji pokazuje postęp w stronę sprzedaży lub rejestracji. Dwa ich typy, sposób wyboru i powód, by trzymać je poza głównym KPI.

•8 min czytania
Kiedy sięgać po analizę ścieżek, a kiedy po analizę lejkaKiedy sięgać po analizę ścieżek, a kiedy po analizę lejka
Słownik

Kiedy sięgać po analizę ścieżek, a kiedy po analizę lejka

Analiza ścieżek a analiza lejka: lejek mierzy kroki, które ustalasz, a ścieżka pokazuje faktyczne sekwencje. Jak budują je GA4, Mixpanel i Amplitude.

•8 min czytania
Jak mierzyć współczynnik porzuceń formularza, pole po poluJak mierzyć współczynnik porzuceń formularza, pole po polu
Słownik

Jak mierzyć współczynnik porzuceń formularza, pole po polu

Współczynnik porzuceń formularza porównuje formularze rozpoczęte z wysłanymi. Wzór, definicje rozpoczęcia w GA4 i Zuko oraz przykład na poziomie pól.

•9 min czytania
Co pokazuje diagram Sankeya, czego nie pokaże lejekCo pokazuje diagram Sankeya, czego nie pokaże lejek
Słownik

Co pokazuje diagram Sankeya, czego nie pokaże lejek

Diagram Sankeya zachowuje przepływ: wszystko, co wchodzi do węzła, musi z niego wyjść. Kiedy pomaga w analityce, kiedy wprowadza w błąd i które narzędzia go rysują.

•9 min czytania
Co analityka behawioralna śledzi, a czego nie widać w odsłonachCo analityka behawioralna śledzi, a czego nie widać w odsłonach
Słownik

Co analityka behawioralna śledzi, a czego nie widać w odsłonach

W przeciwieństwie do surowej liczby odsłon analityka behawioralna rejestruje, co odwiedzający faktycznie robi na stronie, jako strumień nazwanych zdarzeń powiązanych z tą konkretną osobą.

•6 min czytania

Powiązane artykuły